باران باش و ببار و نپرس کاسه های خالی از آن کیست.(کوروش کبیر)
خوش آمدید - امروز : پنج شنبه 18 آذر 1395
خانه » مقالات تاریخی » دانلود مقاله درباره حکومت آل بویه (بوییان)

اطلاعیه سایت

با سلام و احترام خدمت شما بازدیدکنندگان

لطفا موارد زیر را به دقت مطالعه نمایید :

  • عزیزانی که به هر دلیل موفق به دریافت و یا دانلود فایل مورد نظرشان نشده اند (می توانند با مراجعه به صفحه تماس با ما مشکل خود را اطلاع داده تا مشکل آن ها برطرف گردد)
  • به اطلاع شما عزیزان می رسانیم با توجه به اینکه شبکه شاپرک اقدام به تهیه پروتکل امنیتی لایه باز کرده است و این شرکت نیز هم اکنون از نسخه 39 و نسخه های پایین تر مرورگر های گوگل کروم و موزیلا فایرفاکس پشتیبانی نمی کند، بنابراین الزامی است که برای پرداخت وجه مرورگر شما به روز شده باشد و از آخرین نسخه مرورگرتان استفاده کنید.

عدم آپدیت (به روز بودن) مرورگر باعث می شود، به جای صفحه درگاه بانک، خطای عدم تایید خرید را مشاهده نمایید.

راه حل : با آپدیت نمودن مرورگرتان، می توانید از بروز تراکنش های ناموفق پیشگیری کنید و خریدتان بدون مشکل انجام می شود.

دانلود مقاله درباره حکومت آل بویه (بوییان)

دانلود مقاله درباره حکومت آل بویه (بوییان) از سری مقالات تاریخی با 37 صفحه و فرمت اجرایی PDF

آل بویه «Buyids» یکی از سلسله های اسلامی شیعه بوده که زمانی بر ایران قدیم حکومت می کردند. آن ها شیراز را به عنوان پایتخت خود انتخاب کرده بودند و زبان هایی که در این دودمان رواج داشت : گیلکی، پارسی و عربی بوده است. برای این که شما عزیزان اطلاعات بیشتری پیرامون سلسلۀ آل بویه بدست آورید ما در سایت دانلود مقاله، مطلبی را با همین عنوان آماده کرده ایم که در زیر مطالب مهمی که در این مقاله آورده شده است را مشاهده می کنید :

  • در ابتدا چگونگی شکل گیری حکومت آل بویه بیان شده است.
  • در ادامه نسب آل بویه مورد بررسی قرار گرفته شده است.
  • سیاست مذهبی که بوییان در زمان خود داشته اند موضوع بعدی است که در این مقاله دیده می شود.
  • و … .

آشنایی با سلسلۀ بوییان (آل بویه)

سرگذشت خاندان آل بویه، پیش از قرن چهارم به درستی روشن نیست. هم از این رو است که مورخان دربارۀ اصل و نسب آنها اختلاف کرده، سخنانی گوناگون و پراکنده آورده اند. گروهی از نسب شناسان، ظاهراً به اشارۀ امیران بویهی، نسب آنان را به بهرام گور ساسانی رسانیده اند تا بدین گونه آنان را از ننگ گمنامی و زندگی فرومایه ای که پیش از دوران فرمانروایی داشته اند برهانند.

شاید همچنان که ابن خلدون گفته است، بویهیان بدین وسیله در صدد بودند تا بر اقوامی که بیرون از بلاد آنها می زیستند نیز فرمان برانند. آنچه روشن است این است که جد این خاندان، ابوشجاع بویه، پسر فنا خسرو دیلمی، است که از میان یکی از طوایف دیلمی به نام شیرذل آوند برخاسته است.

آل بویه در فارس

بنیانگذار دولت بویهی در منطقۀ فارس علی عمادالدوله است. وی به سال 279 ق. در دیلم زاده شد و از دوران کودکی به همراه پدر و دیگر برادرانش به کارهای سخت و طاقت فرسایی چون ماهیگیری و هیزم کشی پرداخت. چندی بعد، به همراه دو برادرش، حسن و احمد، به سپاه ماکان پیوست تا خود را از محنت و رنج روزافزون رها کند. کار علی و برادران در آنجا بالا گرفت و علی به پایمردی عمید، فرمان حکومت کرج را از مرداویج دریافت کرد.

پس از آن، در یک حرکت نظامی سریع و به اتکای یاران دیلمی اش بر اصفهان و ارجان و نوبندجان دست یافت و پس ز تصرف شیراز به سال 322 ق.، در همانجا باقی ماند و لشکرکشی های مکرر بویهیان را هدایت و رهبری کرد و چنانکه پیش از این گفتیم، تصرف اصفهان و ری به دست حسن و نیز تسلط احمد بر کرمان، خوزستان، عراق و دارالخلافه، همه با حمایت و هدایت علی به انجام رسید.

جدول امیران بویهی در فارس

  1. علی عمادالدوله (322-338 ق.)
  2. فناخسرو عضدالدوله (338-372ق.)
  3. شیرذیل شرف الدوله (372-380 ق.)
  4. مرزبان شمس الدوله (380-388 ق.)
  5. فیروزبهاء الدوله (388-403 ق.)
  6. سلطان الدوله (403-412 ق.)
  7. مشرف الدوله (412-415 ق.)
  8. مرزبان عمادالدوله (415-440 ق.)
  9. خسرو فیروزالملک الرحیم (440-447 ق.)

دانش و فرهنگ در عصر آل بویه

دوران حکومت بوییان همزمان با درخشان ترین عصر دگرگونی های همه جانبه علمی، فرهنگی و اجتماعی در تاریخ اسلام، یعنی سدۀ چهارم هجری است. از این رو، آن خاندان از یکسو وارث مساعی و کوشش های پیشین دانشمندان مسلمان شدند و از سوی دیگر با حمایت و پشتیبانی از اهل دانش و فرهنگ موجبات تعالی و رشد فزاینده علم و معرفت را فراهم ساخته و مشعل آن را فروزانتر کردند.

قلمرو حکومتی آل بویه

قلمرو حکومتی آل بویه

به دنبال آغاز تجزیه و خلافت عباسی در اوایل سده سوم هجری و روند روزافزون آن در سدۀ چهارم هجری، دولتها و حکومتهای متعددی پدید آمدند که همگی برای رهایی از سلطۀ خلفای آل عباس می کوشیدند تا آنکه در پایان همان سده، قلمرو گسترده خلافت میان حکومتها و دولتهای خرد و کلان تقسیم گردید. در میان این فرمان روایان، آل بویه به سبب تحولات اجتماعی و فرهنگی کم و بیش عمیقی که در قلمروشان پدیدار شد از اعتبار ویژه ای برخوردارند. بسیاری از فرمانروایان بویهی مرکز حکومت خود را به وجود دانشمندان و حکیمان و ادیبان اعتبار بخشیدند و وزیران دانشمند و ادب پرور آن خاندان در پرورش اهل فضل و دانش و ترویج علم و فرهنگ از هیچ کوشش و حمایتی دریغ نورزیدند.

مذهب سلسلۀ آل بویه

ناگفته نماند که بویهیان بر مذهب شیعه بودند. آنان تشیع را مدیون روزگاری بودند که علویان زیدی بر طبرستان حکومت می کردند (250-316 ق.). با این همه، نمی توان به درستی روشن کرد که آنها پیرو کدام یک از فرق شیعه بوده اند؛ زیرا در میان آنان پیروانی از فرق زیدی، اسماعیلی و دوازده امامی پیدا می شد. اما حمایت و پشتیبانی خاص آناان از دوازده امامیان، آنها را بیشتر هواداران آن گروه از شیعه می نماید. از همین روست که معزالدوله فرمان داد تا آیین سوگواری امام حسن (ع) در روز عاشورا برگزار گردد و در سالروز واقعۀ غدیر خم، مراسم جشن و شادمانی برپا شود؛ همچنان که خود به زیارت مشاهد و مقابر ائمۀ شیعه می رفت و به تعمیر و تزیین و ساختن گنبد و بارگاه بر مقابر آنان همت می گماشت.

افزون بر آن، امیران بویهی ارادت همیشگی خود را نسبت به خاندان پیامبر اکرم (ص) با تکریم و تعظیم علمای شیعه نشان دادند؛ چنانکه رکن الدوله در حق محمد بن علی بن بابویه مشهور به شیخ صدوق (د. 381 ق.)، از فقهای نامدار شیعه، تکریم بسیار می کرد و عضدالدوله شیخ مفید (د.403 ق.)، عالم شهیر شیعی، را در بغداد گرامی داشت و بهاءالدوله نسبت به شریف رضی (د. 406 ق.)، جامع نهج البلاغه، اظهار تفقد بسیار می کرد.

با این همه، امیران آل بویه برای جلوگیری از پدید آمدن درگیری های مذهبی و فرقه ای با روحیه ای آکنده از تسامح و آزاد اندیشی با اصحاب و ارباب دیگر فرق برخورد می کردند و حتی در درگیری هایی که میان شیعیان و سنیان پدید می آمد، غالباً بی طرف می ماندند.

پایان کار بویهیان

دوران امارت 113 سالۀ بویهیان همزمان با خلافت پنج تن از خلفای عباسی بود که به صورتی تشریفاتی و با مقرری و حقوقی که از امیرالامرایان بویهی می گرفتند می زیستند. این خلفا که جز اقامۀ مراسم مذهبی و تشریفاتی و امضای فرمانها، اختیار دیگری نداشتند، عبارتند از المستکفی بالله (333-334 ق.) که چند روز پس از غلبۀ  احمدبن بویه بر بغداد از خلافت برکنار گردید؛ دیگر، المطیع الله (334-363 ق.) را به جانشینی برگزید. طالع نیز به دست بهاءالدوله دیلمی از خلافت خلع گردید و به زندان سپرده شد و پس از او، احمدبن اسحاق بن مقتدر با لقب القادر بالله (381-422) به خلافت رسید و پس از او بنا بر وصیت وی پسرش، عبدالله، ملقب به قائم بامرالله (422-467 ق.)، خلافت را به دست گرفت. در دوران خلافت او بود که دولت بویهیان منقرض گردید.

RIAL 20,000 – خرید
اشتراک گذاری مطلب
ایمیل شما آشکار نمی شود

نوشتن دیدگاه

تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است - طراحی شده توسط پارس تمز