خانه » مقالات ورزشی » دانلود مقاله در مورد ورزش جودو (judo)

دانلود مقاله در مورد ورزش جودو (judo)

دانلود مقاله در مورد ورزش جودو (Judo) از سری مقالات ورزشی با 41 صفحه و فرمت اجرایی PDF

ورزش جودو «Judo» که در اصل جوجیتسو نامیده می شود، در نیمۀ دوم قرن شانزدهم در ژاپن ابداع شد. در این ورزش دو ورزشکار برای مبارزه به گونه ای رو به روی هم قرار می گیرند که به طور معمول یکی از پاهای راست یا چپ آنها جلوتر از دیگری است و در طول حرکت به جلو و عقب، این وضعیت حفظ می شود. این حالت تعیین کنندۀ نوع گارد جودو کاران (راست گارد یا چپ گارد) است. در این حالت ورزشکار با گرفتن لباس حریف و با استفاده از حرکات پرتابی، فشاری و مفصلی، برای اجرای فنون خاص این رشته تلاش می کند.

مقاله درباره جودو را در این پست از سایت دانلود مقاله برای شما عزیزان تدارک دیده ایم. این مقاله بدون شک یکی از کمیاب ترین مقالات در زمینه این ورزش می باشد که شما می توانید در ادامه و بعد از توضیحات تکمیلی، مقاله را به صورت کامل دانلود نمایید. مطالب مهمی که در این مقاله آمده است به صورت زیر می باشد :

  • در ابتدای این مقاله، ورزش جودو تعریف شده است.
  • در ادامه مزیت هایی که این ورزش برای شما می تواند داشته باشد توضیح داده شده است.
  • سپس سبک های مختلف ورزش جودو ذکر شده است و پیرامون هر کدام توضیحاتی بیان شده است.
  • آموزش های مربوط به این ورزش، یکی دیگر از موضوعاتی است که در مورد آن بحث شده است.
  • و مطالب زیاد دیگری که با دانلود این مقاله، شما به متن کامل آن دسترسی خواهید داشت … .

همه چیز در مورد ورزش جودو

جودو ورزش رزمی پر تحرک و پویایی است که هم نیازمند قدرت بدنی و هم نیازمند آرامش ذهنی و روانی زیادی می باشد. این ورزش رزمی دارای تکنیک هایی است که شما را قادر می سازد تا حریفان خود را بلند نموده و پشت شان را به زمین بزنید.

در خاک نیز شامل تکنیک هایی است که به شما اجازه می دهد حریفان خود را در خاک گرفتار و کنترل نمایید و با بکارگیری تکنیک های مختلف در خاک حریف خود را تسلیم کنید.

جودو در کشور ژاپن به عنوان رشته ای از ورزش های رزمی گوناگون، مشتق و ابداع گردید و توسط گروه های سامورائی و مبارزان فئودال، بیش از صد ها سال مورد استفاده قرار گرفت. بسیاری از فنون جودو از فنونی نشأت گرفته بود که جهت صدمه زدن، آسیب رساندن و یا کشتن حریفان در میدان نبرد واقعی، طراحی شده بودند.

اما به تدریج این فنون به صورتی اصلاح شدند که شاگردان جودو بتوانند آنها ار تمرین نموده و با اطمینان به کار ببرند، بی آنکه به حریفان خود صدمه ای وارد کنند. بر خلاف کاراته، جودو مستلزم به کارگیری هیچ یک از فنون ضربه زدن، لگد زدن و یا مشت زدن نیست. به جای این فنون در جودو، دو مبارز که لباس مخصوص جودو یا جودوگی را به تن کرده اند، به سادگی با گرفتن لباس یکدیگر و به کارگیری نیروی تعادل، قدرت و حرکت، تلاش می کنند که بر یکدیگر غلبه کنند. بنابراین جودو ساده و اساسی است.

آشنایی بیشتر با ورزش جودو

آشنایی بیشتر با ورزش جودو

با وجود این، در پس سادگی آن، پیچیدگی خاصی نهفته است. مهارت در ابتدایی ترین فنون جودو اغلب دقت، تلاش و انرژی قابل توجهی را طلب می کند که آموزش های سخت و طاقت فرسای روحی، روانی و جسمی را در بر می گیرد.

لغت جودو از دو مشخصۀ ژاپنی تشکیل یافته است : «جو» به معنای «آرام» و «دو» که به معنی «راه» می باشد. بنابراین در معنای لغوی به معنای «راه آرامش» است. هر چند که برای تازه واردان این ورزش، آرامش با دیدن بدن هایی که به هوا پرتاب می شوند و افرادی که در خاک قرار می گیرند بلافاصله به نظر نخواهد آمد.

جودو بسیار فراتر از یادگیری صرف و کاربرد فنون مبارزه می باشد. این ورزش سیستمی شگفت انگیز از آموزش جسمانی، عقلانی و روحی است. جودو فرهنگ، سیستم، میراث، رسوم و سنت های خود را دارد.

اصول آرامش از تشک های تمرین به زندگی شاگردان آن در کنش متقابل آنها با دوستان، خانواده، همکاران و حتی غریبه ها، منتقل می شود. جودو به شاگردان خود مجموعه ای از اصول اخلاقی، روش زندگی کردن و روشی از بودن را عرضه می کند.

فنون جودو

سه دسته بندی اصلی از فنون جودو وجود دارد که ناگه وازایا فنون پرتابی، کاتامه وازایا فنون گلاویزی و آتمی وازا (که آته وازا نیز نامیده می شود) یا فنون ضربه ای نامیده می شوند.

تمرین های حال حاضر جودو هیچ یک از فنون لگد زدن، ضربه زدن و مشت زدن را در بر نمی گیرد. از این رو آتمی وازا معمولاً در تمرینات تشریفاتی و رسمی یاکاتا توسط افراد بسیار با تجربه اجرا می شود.

اکثر فنون خاص جودو، فنون پرتابی اند. زمانی که شما به جودو می اندیشید در ذهن خود بدن هایی را تصور می کنید که به هوا پرتاب می شوند و حریفان بسیاری بر زمین سقوط می کنند. به راستی که ناگه وازای جودو، دینامیک های جودو را به صورت چشمگیری به نمایش می گذارد.

تحول تکنیک ها

یکی از چیزهایی که جودو را به چنین ورزش پویایی تبدیل می کند این است که تکنیک های آن دائماً در حال تحول هستند. رقبای جودو در همۀ سطوح رقابت ها، از رقابت های جهانی و المپیک گرفته تا آموزش های روزانه جودو، پیوسته حریفان خود را مورد مطالعه قرار می دهند و نقاط قوت و ضعف آنها را بررسی می کنند تا شیوه های جدیدی از حمله و دفاع را آموخته و به کار گیرند. این شیوه های جدید حرکت، موقعیت ها و الگوی جدید کنترل شده و نهایتاً جودوی «جدید» را به وجود می آورند.

با این حال، جالب است بدانید که کارکرد و نقش تکنیک های جودو تغییر نمی یابند. به راستی که قوانین اساسی فیزیک و طبیعت آناتومی انسان و حرکت، این حقیقت را روشن می کند که بسیاری از اصولی که در تکنیک های جودو نهفته اند، تغییر نمی یابند.

به کار گیری «توموعه ناگه» در جودوی امروزی نیازمند همان اصول برهم زدن تعادل و استفاده از نیرو می باشد؛ همان طور که صد سال پیش نیز اجرا می شد. بسیاری از این اصول قرن ها قبل در هنرهای رزمی ابداع شد، یعنی پیش از آنکه جودو خلق گردد.

با وجود این، چیزی که تحول می یابد فرم های جودو است که تکنیک های متفاوت به خود می گیرند. این که چگونه افراد این تغییرات را اجرا نموده و به کار می گیرند بسته به فرهنگ، جنسیت، نوع و شکل بدن، شیوۀ جودو و حتی وزن بندی رقابت می باشد.

از این رو جای تعجب نیست که نواحی مختلف جهان و حتی یک کشور به تنهایی، سیستم و شیوه های خاص خود در جودو را گسترش می دهد. با این حال، اصول تعادل و به کارگیری نیرو که در این حرکات نهفته است، ثابت می ماند.

فرهنگ جودو

مهارت های جودو، یک شبه گسترش نیافته اند؛ سال های بسیاری از کار سخت و طاقت فرسا و از خود گذشتگی صرف شده است تا فرد در Judo به مهارت واقعی دست یابد.

بسیاری از قهرمانان بین المللی، جهان و المپیک، حقیقتاً 10 تا 20 سال از عمر خود را صرف آموزش کرده اند. به عبارتی از زمان کودکی که به این ورزش پرداخته اند تا زمانی که در 20 یا 30 سالگی از رقابت ها کناره گیری کرده اند، وقت خود را صرف پیشرفت آن کرده اند.

بسیاری از افراد دیگر نیز طول زندگانی خود را صرف تکمیل جودوی خود کرده اند. آنچه که تماشاگران در مسابقات رده بالا می بینند به واسطۀ آموزش های روزان سخت و طاقت فرسا، گسترش، اصلاح و بهبود یافته است.

در هر دو گروه رقیبان و غیر رقیبان و در زندگی روزانه شاگردان جودو می توانید فرهنگ جودو را از آرایه ها، موقعیت و سیستم های سازمان گرفته تا آداب، آئین، سبک ها و اصول اخلاقی ببینید.

از آنجایی که جودو دارای فرهنگ خاص خود است، نه تنها ورزش بسیار محبوبی است، بلکه دارای سیستم آموزشی و اخلاقی پیشرفته نیز می باشد. در Judo یادگیری و تمرین مقررات، رسوم و سبک های اهالی جودوی جهان، هرچند کم اما دارای اهمیت است؛ زیرا برای پیشرفت مهارت های خوب ورزش در نظر گرفته شده است.

سیستم درجه بندی کمربند

یکی از جنبه های مهم دنیای جودو، سیستم درجه بندی و رتبه بندی آن است. این امر نشان دهندۀ این است که انجمن جودو چگونه توسط سازمان های متعدد و اعضای آنها، پیشرفت و گسترش دانش جودوکار و همچنین کمک های شخص به ورزش و نظم و انضباط جودو را تشخیص می دهد.

با استفاده از این سیستم، رتبه های متفاوت جودو، بر اساس پیشرفت و مهارت در این دانش و به واسطۀ تلاش شاگردان در طول مدت لازم اعطا می شود شامل موفقیت در رقابت ها، تمرین های روزانه، کمک به Judo و دیگران، کمک به سازمان جودو و … می باشد. در Judo رنگ های متفاوت کمربند بر رتبه دلالت دارد.

سیستم رتبه بندی در جودو شامل دو نوع درجه بندی است : کیو و دان.

دانلود مقاله در مورد ورزش جودو

دانلود مقاله در مورد ورزش جودو

درجه های دان، عالی ترین درجات جودو می باشند و با بستن کمربند مشکی مشخص می شود. دارندگان درجات بالای دان، از دان 6 تا دان 8 به اختیار می توانند از کمربند چهارخانه به رنگ سفید و قرمز به جای کمربند مشکی استفاده کنند.

دارندگان 9 تا 10 به اختیار می توانند از کمربند قرمز به جای کمربند سیاه، استفاده کنند. درجه های کیو با کمربندهای رنگی به غیر از مشکی مشخص می شوند. سیستم اولیه جودو که در ژاپن گسترش یافت، شامل 6 کیو بود.

با این وجود، در جودوی امروزی، هر کشور با داشتن سیستم درجه بندی مربوط به خود شناخته می شود و دارای سیاست های تشویقی و معیارهای خود می باشد. از این رو، سازمان های مختلف دارای کمربندهای رنگی مختلف برای درجه های متفاوت کیو می باشند و این امر ممکن است در مورد افراد ارشد تر و پایین تر، اختلاف داشته باشد.

تنها نقطۀ مشترک و معمول در میان کشورها و سازمان ها این است که تمامی افراد در ابتدای شروع Judo، کمربند سفید دارند و تمامی افرادی که دارای دان هستند از کمربند مشکی استفاده می کنند

قوانین ورزش جودو

از داستان «سانشیرو سوگاتا» که توسط تسونئو تومیتا نوشته شده است این طور بر می آید، که تورنمنت سال 1886 توسط پلیس توکیو که علیه شیوۀ تازه تاسیس یافته کانوبه مبارزه برخاسته بود، سازماندهی شد.

در روزهای اولیه، رقابت های سازمان یافته بخشی از تورنمنت بودند. این رقابت ها که می بایست به شکل مسابقات ورزشی اجرا می شدند، بیشتر به دوئل شبیه و فاقد قوانین استاندارد شده بودند. داوری تنها اجازه داشت تا نظرات برتر درجۀ بالا را مشخص نماید. رقابت های منظمی، همچون رقابت های سراسری ژاپن در سال 1930، تغییراتی را به وجود آورد.

در آن روزها بسیاری از مسابقات بر پایۀ امتیاز دوای پونی قرار داشتند. معمولاً در مواردی که رقابت به تساوی می کشید، دقت اضافی در اختیار رقابت کنندگان قرار داده می شد، تا بتوانند پرتابی تعیین کننده را اجرا نمایند.

قوانین مدرن (با امتیاز یک ایپون، دیگر اجازۀ قفل نمودن گردن و پاها داده نمی شد). پس از جنگ جهانی دوم به خصوص در اوایل دهۀ پنجاه همزمان با بین المللی کردن جودو و تحت تأثیر اتحادیۀ دوباره تأسیس یافته جودوی اروپا، قهرمانی اروپا درباری، سال 1951؛ قهرمانی جهان در توکیو، در سال 1956) به وجود آمد.

قوانین جودو در اواخر دهۀ چهل شکل گرفت و به عنوان نیاز جامعۀ در حال رشد جودو در گوشه و کنار جهان، ترجمه و ویرایش شد.

از موضوعات متوالی (1951، 1955، 1965 و …) می توانیم به طبعی اشاره نمائیم که به تغییرات، حیات می بخشد. در حقیقت تحول قوانین جودو، معطوف چهار هدف مختلف است :

  • تأمین امنیت رقابت کنندگان
  • برابری شانس های رقابت کنندگان
  • حفظ نمودن سنت ها و خصوصاً تکنیک های جودو
  • بهبود بخشیدن به جودوی تهاجمی

3000 تومان – خرید

اشتراک گذاری مقاله
ایمیل شما آشکار نمی شود

نوشتن دیدگاه

تمام حقوق مادی , معنوی , مطالب و طرح قالب برای این سایت محفوظ است - طراحی شده توسط پارس تمز